EXODUS - 'Goliath' Review

Οι Exodus είχαν στο πρώτο τους σχήμα ως κιθαρίστα τον Kirk Hammett που εδώ και χρόνια 'προσκυνάτε'.

Οι Exodus αν δεν υπήρχε κωλυσιεργία στις ηχογραφήσεις θα είχαν βγάλει χρονικά τον πρώτο thrash metal δίσκο όλων των εποχών (τους πρόλαβε το 'Kill 'em all').

Παρά ταύτα, έστω και το 1985, έβγαλαν τον ΑΠΟΛΥΤΟ thrash δίσκο κι έναν από τους 4-5 καλύτερους ever.

Οι Exodus έκαναν πάταγο με το φονικό κιθαριστικό δίδυμο των δύο H (Holt - Hunolt).

Aπό τους Exodus ζητήθηκε βοήθεια κι ο Holt επιλέχθηκε από τους Slayer για τα live τους στη θέση τού αποθανόντα Jeff Hanneman.

Τοιαύτα τα ολίγα, έτσι, για την ιστορία.

MEGADETH, HELIX, TAILGUNNER Reviews

Τρία albums που επειδή μάς άρεσαν μπαίνουμε στη διαδικασία να γράψουμε λίγα λόγια.

Ξεκινώ απ' το ομώνυμο και πιθανώς τελευταίο album των αγαπημένων MEGADETH.

Αν είναι όντως τελευταίο, κλείνουν τον κύκλο με ωραιότατο κι εμφατικό τρόπο. Με δέκα τραγούδια, στην στάνταρ έκδοση, που κανένα δεν είναι μέτριο, πόσο μάλλον κακό, απλά πάντα κάποια μπορεί να είναι καλύτερα από κάποια άλλα. Ο δίσκος ζέχνει MEGADETH και με όλο τον σεβασμό στον Ellefson που λέει διάφορα.

Golden R. Festival, Παρουσίαση και κάποιες σκέψεις (Videos & photos)

Την Πέμπτη 29 Αυγούστου, τρεις μόλις μέρες - ημερολογιακά - πριν εκπνεύσει το καλοκαίρι, βρεθήκαμε στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας για να παρακολουθήσουμε την πρώτη μέρα του Golden R. Festival.

Φυσικά, πήγαμε ως απλοί metal οπαδοί, η αφεντιά μου κι ο κολλητός μου ο Μιχάλης έχοντας κλείσει τα εισιτήρια από Μάιο μήνα. Κι επί τη ευκαιρία, θα γινόταν και το ανάλογο ρεπορτάζ για το παρόν blog.

Εν πρώτοις να πω ότι θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να συνεχίζει να συμβαίνει αυτό που ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια, δηλαδή, να γίνονται festivals όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε διάφορες επαρχιακές πόλεις. Τα παραδείγματα του Βόλου, του Αγρινίου, του Ρεθύμνου και των Χανίων μάς έχουν γεμίσει αισιοδοξία ότι κι η ελληνική επαρχία μπορεί πλέον

Short CD reviews

Ξεκινάμε τις δισκοκριτικές του τελευταίου μήνα με το 'Afterglow of Ragnarok' του Dickinson.

Δε θα μπορούσε ποτέ να είναι όμοιο με δίσκους - ορόσημα που είχε βγάλει στα 90s κι ούτε θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο.

Είναι όμως ένας καλός δίσκος, με κάποια θεατρικότητα διάσπαρτη, με κομμάτια άλλα πιο heavy άλλα λιγότερο, με το 'Mistress Of Mercy (και το υπέροχο ρεφρέν του) να είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. (8/10).

About the new Jelusick album

Ας είμαστε ειλικρινείς: τον Dino Jelusick τον μάθαμε, όσοι τέλος πάντων τον μάθαμε, όταν ο μέγιστος David Coverdale μάς τον παρουσίασε ως επιπλέον μέλος των Whitesnake προκειμένου να ενισχύσει το σχήμα στα φωνητικά. Τότε, λοιπόν, τον πρωτοακούσαμε...

Ο Jelusick είναι μόλις 31 ετών κι είναι ένας μορφονιός Κροάτης που μεγάλωσε στο Ζάγκρεμπ.

Έχει πάρει πολλά βραβεία όπως και Master από την Ακαδημία μουσικής τού  Πανεπιστήμιου του Ζάγκρεμπ.

SKID ROW - 'The Gang's All Here' - Review

Παρατήρηση 1: Πολύς κόσμος που τα έχει ψιλό ή χοντροπαρατήσει με το metal πιστεύει ότι οι Skid Row έχουν ακόμη τραγουδιστή τον Sebastian BACH. Ούτε καν.

Παρατήρηση 2: Τα δύο πρώτα albums των Skid είναι λογικό ότι ουδέποτε θα ξεπεραστούν σε ποιότητα.

Προχωρούμε. Ο νέος τραγουδιστής Eric GRONWALL είναι πραγματικά σπουδαίος. Ο τύπος κέρδισε στην πατρίδα του, τη Σουηδία, το μουσικό show 'Idol' εν έτει 2009.

Πιο κάτω, τον βλέπουμε να ερμηνεύει (μεταξύ άλλων...) το 'Run To The Hills'.

Ακολούθησε η κυκλοφορία προσωπικού δίσκου στον οποίον έγραψαν τραγούδια κάποιοι άγνωστοι όπως ο Joey Tempest κι ο Paul Stanley.

Review: Ozzy Osbourne - 'Patient Number 9'

Αρχίζουμε μια σειρά από δισκοκριτικές μιας και τόσο καιρό δεν υπήρχε ο απαιτούμενος χρόνος. 

Ξεκινάμε σήμερα με τον Madman.

Προσωπικά μιλώντας, πιστεύω ότι το τελευταίο πραγματικά σπουδαίο, αψεγάδιαστο album του Ozzy ήταν 31 χρόνια πίσω, το εκπληκτικό 'Mo More Tears'.

Επ' ουδενί αυτό σημαίνει ότι οι δίσκοι που επακολούθησαν ήταν για σερβίρισμα, απλούστατα όμως, κανείς τους δεν έπιασε τα υψηλά standards τού προαναφερόμενου...

Short album reviews

Ξεκινούμε με Saxon και 'Carpe Diem'.

23ο album (δε συνυπολογίζω το 'Inspirations' - μ' αυτό πάμε στα 24...) και πάλι, πολύ καλό. Αξιόπιστο, παντός καιρού. Εδώ έχει γίνει πολύ προσεγμένη κιθαριστική δουλειά, περισσότερα solos, ο Biff στα 70+ χειρίζεται τη φωνή του

'Senjutsu' - IRON MAIDEN - Review

Όταν μιλάμε για το μέγεθος Iron Maiden ή ανάλογα (π.χ. Metallica, Judas Priest) τη γνώμη του εκφράζει ο καθένας.

Είναι γνωστό ότι οι γνώμες είναι τσάμπα κι είναι όπως οι κ**οι, δηλαδή, έχουν όλοι.

Γράφτηκαν πάάάάρα πολλά εδώ και σχεδόν έναν μήνα και τώρα έρχεται κι η σειρά μας.

Διευκρινίζω ότι πάγια άποψη του blog μας είναι ότι για να γίνει μια κριτική σωστότερα

Blaze Bayley, Live In Katerini, review

Πριν ξεκινήσω καθ' εαυτό το κείμενο να  ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΩ ότι τον ιδιοκτήτη του καταστήματος ούτε καν τον γνωρίζω στη φάτσα.

Την περασμένη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου ήρθε για ζωντανή εμφάνιση  στην Κατερίνη ο Blaze Bayley.

OK, ήταν Δευτέρα. ΟΚ, είχε λίγο κρύο.

Από την άλλη, η τιμή εισιτήριου ήτανε λογική. Κρύο θα έχει ως τον Μάρτιο. Συμφωνώ ότι κάποιοι, για κάποιους λόγους (οικονομικούς, οικογενειακούς, επαγγελματικούς κλπ.) δεν μπόρεσαν

Whitesnake - 'Flesh and blood', review

Δεδομένο Νο 1: 8 χρόνια χωρίς νέο υλικό Whitesnake ήταν πολλά. Το 'The purple album' αρκετοί το πιστώνουν στην γενική δισκογραφία της μπάντας, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι Purple κομμάτια με τη φωνή του μεγάλου...

Δεδομένο Νο 2: Ποιοι απαρτίζουν το συγκρότημα. 

For The Love Of Metal...

O Dee Snider είναι ένας ζωντανός θρύλος. Είναι η εφηβική μας περηφάνια από τις δουλειές των Twisted Sister. Είναι φωνάρα. Είναι σπουδαίος performer.

Pink Cream 69 - 'Headstrong' Review

Οι Γερμανοί Pink Cream 69, πλέον είναι δεκαετίες στο κουρμπέτι.

 

Από το 1987 που πρωτοσχηματίστηκαν έχουν περάσει 30 χρόνια, ενώ από το

Heavy Metal Reviews

Τα συγκροτήματα που εκεί, αρχές των 90s διαλύθηκαν και δε ξανάβγαλαν δίσκο λόγω του ερχομού του grunge, είναι αμέτρητα. Κι από όλους τους metal χώρους - παρακλάδια.

Αμέτρητα πλέον είναι κι αυτά που στην παρούσα δεκαετία, επανασυνδέθηκαν και ξαναηχογραφούν στούντιο δουλειά. Μετά από 15, 20 ακόμα και 25 χρόνια μετά.

Ένα απ' αυτά, είναι κι οι Desolation Angels. Κάποτε είχα αγοράσει το πρώτο ομώνυμο πόνημά τους. Μού είχε φανεί συμπαθητικό. Όχι κάτι σπουδαίο όχι όμως και 'βάρος' στη δισκοθήκη μου. Ξάφνου, 

μετά από 27 ολάκερα χρόνια ηχογραφούν πάλι. Την τρίτη τους

C.D Reviews (Πιο παλιές, πιο πρόσφατες)

O Bon Jovi δεν έχει ανάγκη ν' αποδείξει κάτι. Όταν έπρεπε ( κι εννοώ το διάστημα 1984 -1992) το έκανε: Και καλλιτεχνικά μα κυρίως εμπορικά.

Θα μπορούσε να γίνει αυτός κι η μπάντα του, σαν τους Twisted Sister: Να περιοδεύουν όποτε γουστάρουν

Album Reviews

Οι Tygers Of Pan Tang είναι ένα συγκρότημα που χρήζει σεβασμού:



Και επειδή όρισαν στις αρχές των 80s τον NWOBHM ήχο (ασχέτως αν ποτέ δεν έφτασαν σε

Album Reviews

* Με σχετική χρονοκαθυστέρηση , κάποιες κριτικές σε albums του 2016.

Οι Suicidal Angels, για άλλη μια φορά, με έκαναν να μη μετανιώνω για όλα αυτά (τα καλά) που λέω για πάρτη τους. Το 'Division Of Blood' είναι εξαιρετικό, η παραγωγή και πάλι αψεγάδιαστη, η πώρωση δεδομένη. Ειδικά, από το 1.21 και μετά όταν ο Μελισσουργός μας προετοιμάζει ... Welcome to the nightmare. ( 9 ) απλούστατα επειδή πιστεύω ότι δεν έφτασαν ταβάνι.
Το 'The Raging Tides' των Γερμανών Exumer δεν ανακαλύπτει τον τροχό αλλά είναι 



ένας thrash δυναμίτης που στέκεται αξιοπρεπέστατα, τουλάχιστον ( 8 ).

MEGADETH, 'Dystopia', review

To νέο Megadeth album 'DYSTOPIA' ας πούμε, είναι και heavy και ολίγον thrashίζον και speed. Μα έχουνε σημασία οι ταμπέλες ;  Ο γίγαντας Mustaine έχοντας στο studio το alter ego του D. Ellefson και 2 νέους παικταράδες / V.I.P της metal κοινότητας, τον Kiko Loureiro (Angra /guitars) και τον Chris Adler (Lamb Of God / drums) κυκλοφορεί την 15η δουλειά, θεωρώντας σωστότατα ότι κάπου-κάπου χρειάζεται

STRYPER - 'Fallen', Review

Για να πω την αλήθεια για τη νέα δουλειά των white-metallers STRYPER, κρατούσα μικρό καλάθι. Άλλωστε, οι πιο πολλοί τους αφήσατε κάπου στα 1986 και το 'To Hell With The Devil'.
Στα 90s, που όλα τα 'σκιαζε η φοβέρα του grunge και του nu metal

W.A.S.P - 'GOLGOTHA', Review

Τα μεγάλα ονόματα των 80s στο metal, έτσι κι αλλιώς, έχουν ανοίξει πολύ την 'ψαλίδα' μεταξύ προηγούμενης κι επόμενης κυκλοφορίας (οι λόγοι πολλοί, δεν θα τους αναλύσω τώρα...) μ' εξαίρεση  Saxon, Motorhead, (αναγεννημένους) Accept και Helloween.

Από τον κανόνα δεν ξέφυγαν κι οι W.A.S.P, οι οποίοι ενώ είχαν ρεκόρ 3 χρόνια μεταξύ 2 δουλειών (μια φορά μεταξύ '86-'89 κι άλλη μια μεταξύ 2004-2007), έκαναν 6 χρόνια