OZZY OSBOURNE Discography: The good, the best and the rest

Άλλη μια αποτίμηση studio δισκογραφίας, αυτήν τη φορά για τον Ozzy Osbourne που μετά τον θάνατό του, μπορεί να γίνει.

Φυσικά, όπως το blog συνηθίζει, στην αποτίμηση συμπεριλαμβάνονται μόνο τα studio albums. Όχι Live, όχι best of κι όχι album διασκευών. Και μιλάμε ξεκάθαρα για προσωπική καριέρα. Άλλωστε, πράγματα που έκανε με τους Sabbath αξιολογούνται στο ανάλογο αφιέρωμα που μπορείτε να το βρείτε εδώ: https://yearzofmetal.blogspot.com/2025/07/black-sabbath-discography-good-best-and.html.

Επιπλέον, για τον Ozzy μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και σε ένα άλλο κείμενο με αποσπάσματα απ' το βιβλίο της αυτοβιογραφίας του. Εδώ: https://yearzofmetal.blogspot.com/2025/07/10-excerpts-from-ozzys-autobiography.html.

Καιρός όμως, να ξεκινήσουμε. Καθένα από τα 12 συνολικά studio albums του (που κυκλοφόρησαν στο διάστημα από το 1980 ως το 2022) θα πάρει τη θέση που, σύμφωνα με την αυστηρά προσωπική μας γνώμη, τού αξίζει.

Όπως λέω πάντα, διαφωνίες δεκτές.

                                      MASTERPIECES

'Bark at the moon' (1983)

Τι να πρωτογράψεις για αυτόν τον δίσκο;

Είναι μέσα στους 3-4 αγαπημένους μου, με βασική αιτία ότι έχει αναλάβει την κιθάρα ο Jake E. Lee του οποίου τον ήχο λατρεύω (δίχως αυτό να σημαίνει κάτι αρνητικό για τον αδικοχαμένο Randy Rhoads που αντικατέστησε).

O Lee έχει συνθέσει και κομμάτια ασχέτως αν δεν πήρε τα credits που του αναλογούσαν...

Ο δίσκος είναι πιο heavy απ' τους προηγούμενους και με κομματάρες όπως το ομότιτλο, το αγαπημένο μου 'Rock 'n' roll rebel' και το 'Waiting for darkness'.

'Diary of a madman' (1981)

Δεύτερη και τελευταία δουλειά του Randy, πριν το θανατηφόρο ατύχημα. Τελευταία και για τον Lee Kerslake.

O.K., αρκετοί προτιμούν το ντεμπούτο album, εμένα όμως μου κάνει κλικ αυτό περισσότερο. Το βρίσκω πιο ευθύ και με τον Randy ακόμη πιο εξελιγμένο.

Με επηρέασαν βεβαίως στον χρόνο και τα δύο πρώτα κομμάτια του δίσκου, 'Over the mountain' και 'Flying high again'.

To 2017, σε σχετικό δημοψήφισμα, το 'Rolling Stone' το κατέταξε στο Νο 15 καλύτερο metal album όλων των εποχών.

'The ultimate sin' (1986)

Τι κι αν ο ίδιος ο ερμηνευτής του το έχει αποκηρύξει; Στον Ozzy δεν άρεσε η παραγωγή και τον θεωρεί μάλλον τον λιγότερο αγαπημένο του δίσκο, τουλάχιστον της 80s περιόδου.

Για ρώτα, όμως και τους οπαδούς. Ειδικά αυτούς που τον έζησαν σε πραγματικό χρόνο; Αποτελεί ξεκάθαρα, έναν λατρεμένο τους δίσκο. Καθόλου άδικα. Ο Jake E. Lee ξανακάνει παπάδες (για τελευταία φορά) κι εκεί μέσα υπάρχουν κομματάρες: 'Secret loser', 'Lightning strikes', 'Fool like you', 'Shot in the dark'.

'No more tears' (1991)

Βλέποντας τη μεγάλη εικόνα, σε μια εποχή που το grunge εισβάλλει στα μουσικά πράγματα και metal μεγαθήρια έχουν αρχίσει να ψάχνονται, τούτο εδώ το album είναι 'βάλσαμο'...

Άλλος ένας σπουδαίος κιθαρίστας που δεν τον μάθαμε εδώ, αλλά νωρίτερα, ο Zakk Wylde, κι ένας δίσκος που κάποιοι λένε (ίσως με μια δόση υπερβολής) ότι πρόκειται για τον τελευταίο πραγματικά σπουδαίο Ozzy δίσκο...

Στα τύμπανα ήταν ο Randy Castillo.

Πήρε ως επί το πλείιστον διθυραμβικές κριτικές. Σημαντική η συνθετική συνεισφορά του Zakk όπως και του Lemmy στους στίχους.

Όσο για τραγούδια; 'No more tears', 'Mr. Tinkertrain, 'Hellraiser', 'Road to nowhere', 'I don't want to change the world'.

                              OTHER GREAT MATERIAL

'No rest for the wicked' (1988)

Εδώ έχουμε έναν δίσκο που οριακά τον αδικώ. Πιθανώς ν' άξιζε να είναι στα αριστουργήματα. 

Να σου πω; Τον λάτρεψα όταν βγήκε, τον λατρεύω και σήμερα. Στην εποχή του δεν πήρε -θαρρώ- τα credits που του έπρεπαν...

Παρά ταύτα, στο ντεμπούτο τού Zakk Wylde έχουμε πολλά καλά κομμάτια που αξίζει ν' ανατρέχουμε σ' αυτά και να τα ξανακούμε.

Θα σου προτείνω: 'Devil's daughter', 'Fire in the sky', 'Demon alcohol', 'Miracle man'.

'Blizzard of Oz' (1980)

Σε πολλές λίστες θα το δείτε ως το κορυφαίο προσωπικό του album.

Πάντα θα διαφωνώ. Ο δίσκος, προς αποφυγή παρεξηγήσεων είναι μια χαρά. Δίσκος που έχει το τραγούδι - τοτέμ  'Crazy train', τυχαίος δεν είναι. Κι έχει κι άλλα καλά κομμάτια. Απλά, πες ότι είναι λίγο πιο αργός για τα γούστα μου και λιγότερο αιχμηρός ηχητικά από τους επόμενους. Τόσο απλά.

Από εκεί και μετά, το ντεμπούτο του Ozzy ως γεγονός της εποχής, ως επιδραστικότητα κι ως λαϊκή αποδοχή βρίσκεται πολύ ψηλά.

Patient number 9' (2022)

Λοιπόν, όταν βγήκε το album και πλήθαιναν ταυτόχρονα οι φήμες για τη χειροτέρευση της υγείας του Ozzy, έλεγα μακάρι να είναι καλό ώστε να κλείσει τη δισκογραφία του όπως του πρέπει.

Δεν το πίστευα διότι είχα απογοητευτεί από το αμέσως προγούμενο.

Τελικά, μέσα από συνεργασίες με πολύ γνωστό κόσμο και μουσικούς περιωπής (Jeff Beck, Tony Iommi, Eric Clapton, Duff Mc Kagan μεταξύ άλλων) και τον Ozzy πιθανότατα να βάζει μόνο τη φωνή του, προέκυψε μια δισκάρα, που ναι, ήταν το αντάξιο τέλος μιας τεράστιας περσόνας...

Ο δίσκος έχει μόνο καλά κομμάτια.

Ας ξεχωρίσω τα 'Patient number 9', 'One of those days', 'Degradation rules', 'Mr. Darkness'.

                                              50 - 50

'Ozzmosis' (1995)

Δύσκολη δεκαετία για τα παραδοσιακά metal μεγαθήρια τα 90s. Επιπλέον, ο Ozzy πρέπει να βγάλει το διάδοχο του εκπληκτικού 'No more tears' κι έτσι να υπάρξουν κι οι αναπόφευκτες συγκρίσεις...

Ο ήχος μερικώς έχει εκμοντερνιστεί αλλά το μείζον θέμα είναι η παραγωγή του.

Από εκεί και πέρα, μπάσο ο Geezer Butler, τύμπανα ο Dean Castronovo, δηλαδή εκτελεστικά η κάτάσταση είναι άρτια.

Κι από τραγούδια ρε άρχοντα;

'See you on the other side', 'Denial', 'Perry Mason', 'Thunder underground' (όπου συνθετικά φαίνεται η συμβολή του Geezer που εκείνη ακριβώς την εποχή έκανε περίπου τα ίδια στην προσωπική του καριέρα).

'Black rain' (2007)

Δίχασε ο δίσκος. Και αυτός, έχει μερικές πολύ καλές στιγμές αλλά και κάμποσες μέτριες γι' αυτό κι εντάσσεται στο 50-50.

Πολύ καλή δουλειά από τον Zakk με βαριές κιθάρες, στα τύμπανα ο Mike Bordin.

Όσο για το πώς ο Ozzy εμπνεύστηκε τον τίτλο του δίσκου, απαντά ο ίδιος: Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για την πρώτη ατομική έκρηξη που έπληξε τους κατοίκους της Χιροσίμα, και όταν όλα ανατινάχτηκαν και εξατμίστηκαν οι άνθρωποι, η έκρηξη ρούφηξε όλη την τέφρα μέσα στο σύννεφο, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε όξινη βροχή και έπεσε μαύρη. Σκέφτηκα: «Γαμώτο, αυτό είναι ένα καλό όνομα για άλμπουμ». Το να βλέπω τηλεόραση τώρα και αυτά τα ντοκιμαντέρ που παρακολουθώ είναι ένας καλός τρόπος για να με πάρει η κατάθλιψη.

'Down to earth' (2001)

Έξι ολόκληρα χρόνια μεσολάβησαν απ' τον προηγούμενο δίσκο, το 'Ozzmosis', που ακόμη και στα τέλη των 90s, θεωρούνταν ένας αιώνας.

Ο πρώτος δίσκος της νέας χιλιετίας ηχογραφείται από την τετράδα Ozzy - Wylde - Bordin - Trujillo, ναι για τον μπασίστα των Metallica μιλώ...

Με ενδιαφέρουσες κι αδιάφορες στιγμές αλλά και με σίγουρη την άποψη ότι οι θρυλικές μέρες των 80s, με την έμπνευση και τις κομματάρες δεν ξαναγυρνούν...

'Scream'  (2010)

Όλοι στην Ελλάδα είχαν επικεντρωθεί στην έλευση του δικού μας Gus G. ως κιθαρίστα.

Και ναι, όντως, ο Κώστας έκανε πολύ καλή δουλειά και πήρε και το τεράστιο credit της συνεργασίας με τον 'Πρίγκιπα τού σκότους'.

Προσωπικά με χαλάει η παραγωγή. Αρκετά κιόλας. Από εκεί και πέρα, κάμποσα κομμάτια με ξεσηκώνουν, κάποια άλλα είναι παντελώς αδιάφορα.

Πού να ξέραμε τότε, ότι πρώτον θα μεσολαβούσε κενό 10 ετών μέχρι την επόμενη δουλειά του Ozzy και δεύτερον ότι θα επρόκειτο (όπως θα δούμε αμέσως μετά) για την χειρότερή του ever...

               

                                                                  AVOID

'Ordinary man' (2020)

Όπως προείπαμε, όλη η δεκαετία του '10 μετά το 'Scream' πέρασε χωρίς δίσκο. 

Οπωσδήποτε τα προβλήματα υγείας του Ozzy έπαιξαν ρόλο.

O δίσκος κυκλοφόρησε μερικές μέρες πριν ξεσπάσει παγκοσμίως η επιδημία του κορονοϊού.

Δυστυχώς, πρόκειται για ένα album που προσωπικά θεωρώ στίγμα στην καριέρα του.

Τα τραγούδια είναι μετριότατα... Ψάχνεις να βρεις κάποιο απ' το οποίο θα κρατηθείς και θα γίνει σημείο αναφοράς. Εις μάτην.

Έρχεται κι η άκαιρη (να το πω κομψά) συμμετοχή / συνεργασία του Post Malone και ξενερώνεις με το   (rap) αποτέλεσμα...

Δε θέλω να να γράψω τίποτα άλλο. Δεν το αγόρασα τότε που βγήκε, δε θα το κάνω ποτέ...

Σημ.σ.: Σε πολλές ιστοσελίδες θα δείτε μες στην όλη δισκογραφία του 'Αρχιερέα' και το album 'Under cover' (2005).

Παρουσιάζει ενδιαφέρον. κι εγώ το έχω στη δισκοθήκη μου, αλλά ήμαρτον παιδιά, πρόκειται καθαρά για album διασκευών. Κι είναι τεράστιο λάθος να μπαίνει σε μια στήλη αποτίμησης δισκογραφίας όταν τα τραγούδια δεν είναι του ίδιου του καλλιτέχνη. Αυτονόητο.

Παρακάτω, όπως πάντοτε, επιλέξαμε 20 αγαπημένα κομμάτια του Ozzy. Λόγω έλλειψης προεπισκόπησης για κάποιο λόγο, πάτε στα επόμενα κομμάτια, πατώντας απλά δεξί βελάκι.