WHITESNAKE Discography: The good, the best and the rest

Το να κάθεσαι να κάνεις κατανομή των albums ενός συγκροτήματος σε αριστουργήματα, πολύ καλά, 50-50 και προς αποφυγήν δεν είναι σαφώς ό,τι πιο εύκολο.

Πόσο μάλλον, εάν το συγκρότημα για το οποίο θα μπεις σ' αυτήν τη δύσκολη διαδικασία, τυγχάνει να είναι από τα αγαπημένα σου και να έχεις ξοδέψει ώρες μέρες, νύχτες, καλοκαίρια και χειμώνες, ακούγοντάς το...

Μια τέτοια περίπτωση είναι κι αυτή των λατρεμένων WHITESNAKE, κι η απόφαση να κατηγοριοποιήσουμε τη δισκογραφία τους ελήφθη όταν ο David Coverdale δήλωσε επισήμως πως αποσύρεται από την ενεργό δράση.

Όπως κάνουμε πάντα, θα δίνουμε εξηγήσεις και θα επιχειρηματολογούμε για τις επιλογές μας κι από εκεί και πέρα, οι διαφωνίες είναι πάντοτε δεκτές...

Δεν ξεκινάμε όμως;

MASTERPIECES

'1987' - (1987)

Όσα επιχειρήματα κι αν μού αντιτάξεις, δε με ψήνεις. Όσο κι αν θες να με πείσεις ότι το τάδε ή το δείνα album είναι καλύτερο, απλά χάνεις τον χρόνο σου...

Μέσα σε μια πλούσια δισκογραφία, με albums - κολοσσούς, το '1987' είναι απλά ο ορισμός τού αριστουργήματος.

Δεν έχει μία περιττή νότα.

Ο  Sykes στην κιθάρα σπέρνει και μετατρέπει (σ' αυτόν το δίσκο) το Λευκό Φίδι σε heavy metal σχήμα..

Ο Coverdale είναι στα ντουζένια του.

Η Tawny Kitten, το ίδιο.

Η παραγωγή των Stone / Olsen αψεγάδιαστη.

Και τέλος, το tracklist, είναι ΤΕΛΕΙΟ. Με την πραγματική σημασία της λέξης. Τέλειο. Τέλειο. Από τις διασκευάρες σε δικά τους κομμάτια ('Crying in the rain', 'Here I go again'), στην μπαλάντα που έγραψε Ιστορία ('Is This Love') ως και την κομματάρα που κλείνει τον δίσκο ('Don't Turn Away') ο δίσκος έχει 9 τραγούδια σταθμούς: Τα προαναφερόμενα κι άλλα 5, το ένα καλύτερο από το άλλο... Για να μη θυμηθώ το καταιγιστικό solo του Sykes στο 'Bad Boys'.

Ο δίσκος έγραψε με χρυσά γράμματα (hard 'n' heavy) Ιστορία.

Πούλησε και συνεχίζει να πουλάει τ' άντερά του, έχει πάντα περίοπτη θέση σε κάθε είδους λίστα με τα καλύτερα, έκανε επανεκδόσεις και κυρίως επηρέασε στο τέλος των μαγικών 80s, εκατοντάδες πιτσιρικάδες (αλλά και πιο... καθιερωμένους) που ήθελαν να παίξουν σαν αυτούς.

Για τους δε οπαδούς είναι ένα αιώνιο, πανάκριβο κειμήλιο. 

'Trouble' - (1978)

Εδώ έχουμε το πρώτο full length του σχήματος που δείχνει ποιος θα είναι ο ήχος του (τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια).

Κι είναι ένας blues / rock ήχος, στα καλύτερά του.

Παραγωγός ο τεράστιος Martin Birch και μερικά αξέχαστα τραγούδια: 'Lie Down', 'Take me with you', 'Trouble' κι η διασκευή στο 'Day Tripper' των Beatles.

Γκολ από τ' αποδυτήρια, με λίγα λόγια.

'Ready and Willing' - (1980)

Τον Μάιο τού 1980, οι Whitesnake κυκλοφορούν την τρίτη τους δουλειά.

Ο νεωτερισμός εδώ είναι ότι καταφθάνει ακόμη ένα τρίτο, πρώην Deep Purple μέλος, ο αλάνθασστος παικτικά drummer Ian Paice (32 ετών, τότε).

Το εξώφυλλο, σε σκούρο φόντο απλά παρουσιάζει τα έξι μέλη του group.

Όσο για υλικό; 'Blindman', 'Ain't gonna cry no more', 'Fool for your lovin', 'Sweet talker'...

Να συνεχίσω;

'Slide it in' (1984)

Κατ' αρχάς να πούμε ότι ο δίσκος έχει δύο διαφορετικές  ηχογραφήσεις. Η αυθεντική (πρώτη) είναι με το γνωστό δίδυμο Moody - Galley στις κιθάρες. Στην αμερικανική έκδοση τον Moody αντικατέστησε ο γίγαντας John Sykes.

Από εκεί και πέρα, ο δίσκος είναι υψηλών προδιαγραφών κι αποτελεί (ειδικά με την αμερικανική εκδοχή του) τον προπομπό του  '1987'...

Κι από κομμάτια; 'Guilty of love', 'Love ain't no stranger', 'Gambler', 'Slide it in', 'Slow an' easy'.

'Slip Of The Tongue' (1989)

Το εν λόγω album θα έχει πάντοτε το βάρος ότι έπρεπε να διαδεχθεί έναν κολοσσό όπως το '1987' που είχε σαρώσει τα πάντα στο διάβα του. Πολύ πολύ δύσκολη αποστολή...

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πάρα πολλά αλλά αυτή η στήλη πρέπει να είναι συνοπτική.

Κρατάμε ότι ο ήχος στην κιθάρα έχει αλλάξει. Ο αιχμηρός και heavy ήχος του Sykes αντικαθίσταται από έναν πιο 'μαζεμένο' αλλά εξίσου εθιστικό, τού Steve Vai.

Ο δίσκος γράφτηκε από Coverdale και Vandenberg με τη σημείωση ότι δυστυχώς ο τελευταίος δε συμμετείχε καθόλου στην ηχογράφηση επειδή είχε κάνει εγχείριση εκείνη την εποχή.

Παρά τις αναποδιές, τα πήγαινε - έλα και τη χρονική πίεση για ένα νέο album τώρα που υπάρχει το momentum, το Λευκό Φίδι βγάζει μια ακόμη δισκάρα.

'Wings of the storm', 'Now you're gone', 'Sailing ships', 'Judgement day' δε γράφονται κάθε μέρα, πάρε και τη νέα εκδοχή του 'Fool for your lovin' και δέσαμε. Δυστυχώς, από εδώ και πέρα, αρχίζουν τα (κάπως) δύσκολα.

OTHER GREAT MATERIAL

'Come An' Get It' (1981)

Ένα πολύ καλό album που έβγαλε δύο singles, τα 'Don't break my heart again' και 'Would I lie to you'.

Με παραγωγό τον Martin Birch έφθασε στο No 2 τού βρετανικού chart.

'Saints & Sinners' (1982)

Δυστυχώς, εδώ, απολαμβάνουμε για τελευταία φορά Paice, Lord, Coverdale. Κρατάμε ότι μεταξύ των μελών, πλέον, υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες για τη μουσική κατεύθυνση που θα έπαιρνε το συγκρότημα.

Κάτι που θα φανεί στα αμέσως επόμενα albums...

Σε κάθε περίπτωση, εδώ έχουμε ένα χορταστικό πόνημα, με τραγούδια όπως: 'Here I go again', 'Bloody luxury', 'Victim of love', 'Crying in the rain', 'Rough 'n' ready'. Άχαστο.

'Good to be bad' (2008)

Εδώ έχουμε τη δισκογραφική επιστροφή του Cov και του οχήματός του μετά από 11 ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απραξίας.

Και τι επιστροφή !!!

Με δίδυμο Reb Beach - Doug Aldrich στις κιθάρες που απογειώνουν τον δίσκο. Τον πρώτο τον γνωρίζαμε ως κιθαρίστα στους Winger και τους Dokken (πάντα μεταξύ άλλων) και τον δεύτερο από τους Dio.

Ο δίσκος έχει κομματάρες που πείθουν πως η νέα εποχή των Whitesnake θα είναι υπολογίσιμη και θετικότατη κι όχι εν είδει αρπαχτής...

'Best years', 'Lay down your love', 'Til the end of time', 'Can you hear the wind blow'.

Δυστυχώς, όμως, παρατηρεί κάποιος ότι ήδη η φωνή του Coverdale έχει αρχίσει να 'σπάζει' (θα έρθουν και χειρότερα....) πράγμα που θα επιβεβαιώσουμε με τ' αυτιά μας στο Καυτατζόγλειο τρία χρόνια αργότερα (6 Ιουλίου 2011), όπου παίζοντας πριν τους Judas Priest, περάσαμε όμορφα αλλά ο Dave μάς απογοήτευσε φωνητικά...

'Forevermore' (2011)

Νέο πολύ καλό album, αλανιάρικο, κιθαριστικό και φυσικά και ερωτικό.

Στη συναυλία του 2011 που αναφέραμε πιο πάνω, έπαιξαν τραγούδια από τον δίσκο αυτό, αφού είχε κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν...

Εδώ, πιστοποιούνται δύο πράγματα: Η συνθετική δεινότητα της συνεργασίας Coverdale - Aldrich και δεύτερον ότι η φωνή του David χειροτερεύει.

Θυμίζω ότι στα τύμπανα ήταν ο Brian Tichy που έχει ηχογραφήσει με δεκάδες σχήματα...

50 - 50

'Flesh and blood' (2019)

Το αδικώ. Ξαναλέω, το αδικώ. Κανονικά, ο δίσκος συνθετικά ανήκει ασφαλώς στην κατηγορία 'Other great material'.

Επειδή όμως, ο Coverdale είναι ο ηγέτης του σχήματος και η κατάσταση με τη φωνή του αν δε χειροτερεύει, σίγουρα μένει το ίδιο ανήμπορη, αναγκαστικά το έφερα εδώ. Ξαναλέω. Το τελευταίο, όπως αποδείχτηκε, album τους δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα δύο προηγούμενα.

Τη θέση του Aldrich (που όμως είχε προλάβει να συγγράψει έξι κομμάτια) έχει πάρει άλλη μια παιχτούρα, ο Joel Hoekstra... Ενώ στα τύμπανα είχε επιστρέψει ο Tommy Aldridge.

Σύγχρονη παραγωγή και κάμποσες κομματάρες. 'Hey you (you make me rock)', 'Sands of time' αποτελούν προσωπικές μου αδυναμίες.

'Lovehunter' (1979)

Παρά το εκπληκτικό εξώφυλλο τού Chris Achilleos, θα έλεγα ότι θα μπορούσαμε να ζήσουμε και χωρίς αυτό το album.

Κακό δεν είναι, ο ήχος πάει προς Deep Purple με δόσεις blues πάντα, αλλά ναι, δεν είναι ο ήχος μου ακριβώς...

Έβγαλε μονάχα ένα single, το 'Long way from home'.

AVOID

'Restless heart' (1997)

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα 90s αποτέλεσαν κακή εποχή για τα μεγαθήρια του είδους... Πολλά τα παραδείγματα.

Άλλα παρακλάδια ήταν στο προσκήνιο κι αυτό επηρέασε σε επίπεδο δημοφιλίας και τον Coverdale, που λίγα χρόνια πριν μεσουρανούσε...

Το 1993 κυκλοφόρησε η συνεργασία του Coverdale με τον φίλο του Jimmy Page και τέσσερα χρόνια μετά λέει να κάνει άλλη μια απόπειρα υπό το όνομα Whitesnake αν και περισσότερο ο ίδιος το μετρούσε ως προσωπικό album (και ουσιαστικά είναι).

Εγώ ως οπαδός, είχα βρει και τότε αρκετές ενδιαφέρουσες στιγμές και δεν το λέω για να χρυσώσω το χάπι. Λίγο όμως ότι υπάρχουν κάποια fillers που στα προηγούμενα χρόνια δε μάς είχε συνηθίσει, λίγο ότι η εποχή τον είχε ξεπεράσει, λίγο ότι γίνονταν οι αναπόφευκτες συγκρίσεις με προηγούμενες επικές δουλειές, ο δίσκος πήρε μέτριες κριτικές και πέρασε στη λήθη από το ευρύ κοινό.

Σκληρό αλλά αληθινό.

Κομμάτια όπως το 'Don't fade away' ή το 'Too many tears' είναι βαθιά χαραγμένα στην ψυχή μου για πάντα.

* Το αφιέρωμα αφορά αυστηρά:

Δίσκους υπό το όνομα Whitesnake

LP

Studio δουλειές

Κομμάτια που γράφτηκαν από τους ίδιους (όχι δίσκους διασκευών)

όχι προσωπικά albums ή συνεργασίες του Voverdale.

- Επομένως στην ταξινόμηση δεν μπήκαν:

Tο E.P  'Snakebite'

Όλα τα live albums Whitesnake

To 'Coverdale and Page' album

Το 'The Purple album'

To solo album 'Into the light' (που είναι δισκάρα...)

Οι δίσκοι Coverdale με τους Deep Purple.

Τέλος, όπως πάντα πράττουμε επιλέγουμε και 20 αγαπημένα μας τραγούδια. Εξαιρετικά λίγα, για το μέγεθος WHITESNAKE. Δεκάδες αγαπημένα τραγούδια έμειναν απ' έξω. Απ' αυτά που επέλεξα, με άλλα θα συμφωνήσετε, με άλλα πάλι όχι. Έτσι συμβαίνει.

Πάντως, προαπαιτούμενο ήταν να υπάρχει έστω ένα (1) τραγούδι από κάθε album. Έτσι είναι, νομίζω, το πρέπον...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Ο Coverdale θα μάς λείψει. Μάς λείπει ήδη. Οι δίσκοι του όμως θα υπάρχουν πάντα, να τους ακούμε, να μάς θυμίζουν, να ερωτευόμαστε, να πωρωνόμαστε.

Όλο το πακέτο τον κατατάσσει στους 10  καλύτερους hard rock τραγουδιστές όλων των εποχών.

Μετά την bluesy περίοδό τους, Cov και Whitesnake έγιναν συνώνυμα. Ένα πράγμα. Αδιαίρετο. Και πάντα ο άτιμος διάλεγε παικτούρες να τον πλαισιώνουν.

Ο Τεράστιος βγήκε σύνταξη αλλά πέρα από την σπουδαία του δισκογραφία, αφήνει τα 'παιδιά' του που έκαναν μικρό ή μεγαλύτερο χρονικό πέρασμα απ' το σχήμα, να τους απολαμβάνουμε πλέον με άλλα συγκροτήματα...

Dino Jelusic, Doud Aldrich, Michael Devin, Joel Hoekstra και αρκετοί ακόμη θα μάς απασχολούν τα επόμενα χρόνια, όλοι τους όμως θα έχουν το 'παράσημο' ότι κάποτε 'ίδρωσαν' τη φανέλα των Whitesnake πλάι σε μια χαρισματική φωνή και ταυτόχρονα έναν απίστευτο performer πάνω στο σανίδι...

Να είναι όλοι τους καλά.