Alice Cooper: Ένα όνομα μια (μεγάλη) ιστορία.
Από τους πρωτεργάτες τού shock rock, 75 έτη κλεισμένα και (αν δεν έχουμε χάσει το λογαριασμό...) 29 studio δίσκοι. Πολύ συνοπτικά, μιλώντας.
Θα σταθούμε σε δύο απ' αυτές. Η μία έκανε πάταγο, η άλλη πέρασε στα ψιλά αλλά για μένα έχει τη σημασία της να την ανασύρω...
Η πρώτη λοιπόν αφορά τη γνώμη του για τα φύλα (αρσενικό - θηλυκό) και για τους transexual. Επειδή είστε καλοί στ' αγγλικά αναπαράγω μέρος της δήλωσης αυτούσια (δίχως μετάφραση).
“I’m understanding that there are cases of transgender, but I’m afraid that it’s also a fad and I’m afraid there’s a lot of people claiming to be this just because they want to be that,” Cooper said. “I find it wrong when you’ve got a six-year-old kid who has no idea. He just wants to play, and you’re confusing him telling him, ‘Yeah, you’re a boy, but you could be a girl if you want to be.’”
“If you have these genitals, you’re a boy. If you have those genitals, you’re a girl,” Cooper told the music blog. “There’s a difference between ‘I am a male who is a female,’ or ‘I’m a female that’s a male’ and wanting to be a female. You were born a male. Okay, so that’s a fact. You have these things here. Now, the difference is you want to be a female. Okay, that’s something you can do later on if you want to. But you’re not a male born a female.”
Ομοφοβικοί εμείς δεν είμαστε. Κάθε άλλο. Ούτε σεξιστές είμαστε. Δε βλέπω όμως στο σκεπτικό του κάτι τόσο περίεργο ή κατακριτέο. Τι το περίεργο βλέπει κανείς όταν λέει π.χ. ότι ένα εξάχρονο παιδί θέλει απλά να παίξει κι όχι να τον μπερδεύεις με το τι θα μπορούσε να είναι.
Ή τι το περίεργο αφουγκράζεται κανείς όταν λέει ότι το κάθε ον γεννιέται με συγκεκριμένα γεννητικά όργανα που τον καθιστούν male ή female κι αργότερα επιλέγεις πώς θα το διαχειριστείς;
Δε βλέπω στις δηλώσεις του ούτε κάποιο μίσος ούτε κάποια ομοφοβία. Απλά, κατανοητά πράγματα λέει.
Παρά ταύτα, δικαίως ή αδίκως ο Alice το 'πλήρωσε' αυτό, αφού η Vampyre Cosmetics, εταιρία με την οποία λίγες βδομάδες πριν είχε συνάψει εμπορική συμφωνία, 'έσπασε' τη συμφωνία μαζί του.
Ως είδηση καταγράφεται, δεδομένου ότι ο Alice εδώ και χρόνια έχει λύσει το οικονομικό του, απλώς λοιπόν έχασε μερικές χιλιάδες δολάρια ακόμη που θα πρόσθετε στους λογαριασμούς του...
* Η δεύτερη δήλωση ήταν σχετική με τη μουσική. Πάνω-κάτω είχε πει ότι το να βγάζουν σήμερα τα γνωστά συγκροτήματα νέα albums δεν το κάνουν για τα χρήματα αλλά για τους οπαδούς. Ήτοι, οι οπαδοί περιμένουν πάντα πώς και πώς, νέα, φρέσκια μουσική από το σχήμα που λατρεύουν.
Πραγματικά, προσκυνώ.
Αλήθεια 1: Τα σημερινά σχήματα, διάσημα ή όχι δεν περιμένουν (σοβαρά) έσοδα από τις πωλήσεις των cd. Διότι πολύ απλά από τα μέσα της δεκαετίας των 00s οι πωλήσεις έχουν καταρρακωθεί. Κι έτσι, οι μουσικοί βγάζουν τα προς το ζην από τις συναυλίες και το merchantise.
Αλήθεια 2: (και σημαντικότερη): Νέα μουσική (θα έπρεπε) να βγάζουν τα groups για τους οπαδούς τους. Γιατί απλά ο οπαδός απαιτεί (και πολύ καλά κάνει) νέα μουσική.
Ας δούμε όμως, ειδικά τα τελευταία ας πούμε 20 χρόνια που οι πωλήσεις είναι πενιχρές λόγω downloading κλπ., υπήρξαν πολλά groups που έβγαζαν με ικανοποιητική συχνότητα νέα μουσική;
Όχι, απαντώ άμεσα. Καταγράφω τα λίγα που το έκαναν και συνεχίζουν να το κάνουν: Saxon, Motorhead, Dream Theater, Rage, ο ίδιος ο Cooper, άντε κι άλλα 3-4 σχήματα.
Σε παλιότερο άρθρο μου είχα κάνει εκτενή αναφορά στα τεράστια κενά που κάνουν μεταξύ δύο δίσκων πολλά συγκροτήματα, πράγμα που φέρνει λύπη στους φανατικούς τους οπαδούς... https://yearzofmetal.blogspot.com/2022/07/huge-gaps-between-two-albums-future-of.html
Να επαναλάβω λοιπόν εν συντομία ότι δεν μπορεί ν' αποτελεί στάση εν ενεργεία μουσικού να υπαινίσσεται ότι βγάζω νέα δουλειά κάθε 7-8 έτη επειδή τα c.d δεν πουλάνε πλέον, οπότε ποιο το νόημα... Το έγραψα το νόημα. Και πάνω απ' όλα, το δήλωσε ο Alice ευθαρσώς και μπράβο του.
Ας πούμε, μιλώντας προσωπικά νιώθω μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά που το αγαπημένο μου συγκρότημα βγάζει νέο δίσκο κάθε (περίπου) δύο χρόνια. Ανανεώνομαι ως οπαδός, έχω τη χαρά της προσμονής, αγοράζω νέο album, κι αν περάσουν από Ελλάδα θ' ακούσω στο live τους και 4-5 νέα τραγούδια κι όχι συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Τόσο απλό.
Και πάμε στον ίδιο τον θείο Alice που προ ολίγων ημερών κυκλοφόρησε το νέο του δίσκο 'Road' που τρόπον τινά είναι ένας προσωπικός του μπούσουλας (στιχουργικά μιλώντας) του τι είναι ο ροκ τρόπος ζωής, το να είσαι στο δρόμο, πώς θα πετύχεις ως ροκ μουσικός κλπ.
Είναι ένας δίσκος με 13 κομμάτια που ως επί το πλείστον ακούγονται φρέσκα κι είναι καλά, πολύ καλά κομμάτια. Μάλιστα, κάποια εξ αυτών, όπως π.χ, το 'White Line Frankestein (στο οποίο συμμετέχει κι ο Tom Morello) είναι κι αρκετά heavy σε σχέση με το γενικότερο στιλ του.
Το κιθαριστικό δίδυμο αποτελείται από την (Θεά) Nita Strauss και τον Ryan Roxie (έναν δίμετρο παιδαρά που έχει παίξει σε Casablanca, Slash's Snakepit κλπ.).
Από 'κει και πέρα, εκτός του Morello υπάρχουν κι άλλοι special guests όπως ο Bob Ezrin, o Roger Glover κι ο Kane Roberts.
Εν τέλει, ευχάριστη έκπληξη ο δίσκος κι ενώ ποτέ δεν υπήρξα οπαδός του ώστε να κρίνω με προκατάληψη.
Αν όμως, είσαι απ' αυτούς που ξέρουν από Alice μόνο το 'Poison', παράκαμψε και μη χάνεις το χρόνο σου (εκτός αν έχεις πολύ...).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου