Αρκετές νέες κυκλοφορίες, πάμε να δούμε κάποια πράγματα με όση περισσότερη (όπως πάντα) αμεροληψία.
10 χρόνια περιμέναμε τη νέα δουλειά των Anthrax. 'Cursum Perficio' ο τίτλος. Προφητικό; Πιθανώς, ναι. Ο τίτλος σημαίνει 'το τέλος τού δρόμου'.
Όταν λοιπόν, πέρασαν 10 χρόνια, και με τον Scott Ian να δηλώνει 'θα βγούμε δύο χρόνια περιοδεία' και θα είμαι ήδη 65 ετών, ποιος αλήθεια περιμένει κι άλλο full length; Προσωπικά, όχι...
Άξιζε η αναμονή μιας δεκαετίας λοιπόν; Ενδεχομένως αν είσαι οπαδός, ναι. Μπορεί. Ως ουδέτερος, δε νομίζω.
Δε θα πω ότι δεν υπάρχουν ενδιαφέρουσες στιγμές. Υπάρχουν. Επικρατεί όμως το 'σύστημα' Anthrax όπως κατ' εμέ το ορίζουν χρόνια τώρα, ο Scott με τον Benante. Συγκεκριμένες ταχύτητες, συγκεκριμένο rhythm guitar και χτίσιμο γύρω από 'κει...Το βρίσκω λίγο κουραστικό. Οι ιδέες δε με τρέλαναν, τα solos είναι πολύ μικρά (δεν το λέω ως κατηγόρια) κι όπως προείπα, διάσπαρτα υπάρχουν κάποια ωραία θεματάκια.
Είμαι ειλικρινής: Το 'For all kings' τού 2016, το είχα λατρέψει. Οπότε ήμουν θετικά διακείμενος. Το φετινό αποτέλεσμα δε με 'γεμίζει΄. Άσε που πιστεύω ότι ως τελευταίο album καριέρας θ' άξιζαν κάτι αρκετά πιο δυνατό.
Νέα δουλειά για τους Europe, κι αλλάζουμε 'παρακλάδι'.
Για τους Σουηδούς, η αναμονή για νέο δίσκο ήταν 9 έτη, από το 'Walk the Earth' του 2017. Το ποιοι είναι οι Europe, τι προσέφεραν στο hard rock στα ντουζένια τους, αγοράζεις τα πρώτα 5 albums και δε καταλαβαίνεις.
Από εκεί και πέρα, και μέσα στο πέρασμα των δκαετιών, οι άνθρωποι μεγάλωσαν, ωρίμασαν κι έτσι στα τελευταία 4- 5 albums παρουσιάζουν ένα hard rock, ας το πω πιο ώριμο, με στοιχεία που δεν είχαν στα νιάτα τους και πάντοτε καλοπαιγμένα, όλα αυτά. Το νέο album 'Come this madness' έχει μερικά υπέροχα τραγούδια και κάποια άλλα απλά καλά.
Ο Tempest εξακολουθεί να στέκεται πολύ καλά στα φωνητικά (και τα live το αποδεικνύουν) ενώ ο τεράστιος John Norum είναι για μια ακόμη φορά εθιστικός. Θα μπορούσαν οι Σουηδοί να περιφέρουν τους εαυτούς τους για διάφορα tribute live όπως χρόνια τώρα κάνουν οι Twisted Sister, μα αυτοί θέλουν να γράφουν πράγματα, έστω και πιο αραιά (λογικό...) κι όταν το κάνουν, το κάνουν καλά. Ο χώρος έχει ανάγκη την ποιότητα των Europe.
Σε συντομία, πλέον, να πω ότι οι Νοτιοκορεάτες Killkaiser με το ντεμπούτο τους 'Killed in carnage' μάς θυμίζουν πώς πρέπει να παίζεται το thrash πωρωτικά κι όμορφα,
ειλικρινά δεν κατάλαβα γιατί κυκλοφόρησε ο Kai Hansen προσωπικό δίσκο (απογοητεύτηκα), δύο πολύ πολύ καλά albums απο τους Audrey Horne και τους Core Leoni στον χώρο τού μελωδικού hard rock (στα όρια τού heavy σε αρκετές στιγμές), υποψήφια αμφότερα για τη φετινή μου 20άδα, και τέλος, το 'Electrifyed' των Tygers of Pang Tang έχει τις αρκετούτσικες καλές στιγμές του αλλά θα μπορούσε να είναι κι ανώτερο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου